piątek, 14 marca 2014 | By: Annie

"Poczekajka" - Katarzyna Michalak

              Zwyczajnie żal mi czasu na takie książki – puste, miałkie, bezcelowe. Sama z siebie raczej nie sięgnęłabym po „Poczekajkę”, ale czułam się nieco przytłoczona lekturą „Złotych żniw” Grossa i całym dniem na uczelni, dlatego zapragnęłam lektury lekkiej, łatwej i przyjemnej, która mogłaby mi towarzyszyć w wannie. Zachęciła mnie również mama, która przeczytała wszystkie trzy części i była zadowolona. Początek jeszcze jako tako mi się podobał, ale im dalej, tym gorzej, niestety... Główną bohaterką jest lekarka weterynarii - Patrycja, która wierzy w czary i za ich sprawą porzuca wielkie miasto na rzecz pięknej, sielskiej wsi Poczekajka, gdzie w ślicznym, małym domku będzie czekała (dosłownie) na księcia na czarnym rumaku...

               Mam wrażenie, ze autorka po wprowadzeniu na początku powieści wątku magicznego (całkiem sympatycznego, nawiasem mówiąc) uznała, że nie musi się już trzymać żadnych zasad prawdopodobieństwa czy logiki i może sobie bezkarnie pozwolić na wszystko – bo skoro czytelnik przełknął czary, to da się mu również wcisnąć wszelkie nieprawdopodobne zwroty akcji. Powiem tak - co innego wprowadzać do powieści elementy same z siebie, z założenia nierealistyczne - w postaci szklanych kul, sabatów czarownic i wróżb – jako fragmenty wątku magicznego, a co innego traktować czytelnika jak – tu powiem wprost – głupka i wciskać mu taki pozbawiony wysiłku i jakiejkolwiek realistyczności harlequinowy kit – jako element prawdziwej rzeczywistości. Jakby logika i racjonalne myślenie były całkowicie zbędne – liczy się tylko romans... Nie chcę tu zdradzać meandrów akcji, ale co najbardziej mnie denerwowało, to to, że nagle wszyscy bohaterowie przybywający z różnych miejsc do Poczekajki znają się i łączy ich wspólna przeszłość – oczywiście zupełnym przypadkiem... Dziewczyna przyjeżdża do Poczekajki, a za nią przyjeżdża nasłany przez matkę Łukasz. Nagle okazuje się, że w Poczekajce mieszka też największy wróg Łukasza, Gabriel (który okazuje się powiązany pewnymi elementami z Patrycją), a kolega z pracy Patrycji w Warszawie również nagle zna wszystkich z Poczekajki. Ich wszystkich zna natomiast pewien dziadek, który bierze się nie wiadomo skąd... Bohaterowie są tak schematyczni, a fabuła tak przewidywalna, ze już około 50 strony byłam praktycznie pewna jak zakończy się ta opowieść. I nie pomyliłam się...

             Książka ma swoje fajne momenty – podobały mi się opisy pracy w zoo, podobały mi się początkowe perypetie z domkiem. Uśmiałam się przy scenie mycia krowy szamponem truskawkowym i kilku innych również – autorka ma poczucie humoru i naprawdę bujną wyobraźnię. Ale niestety, kiedy przychodzi do jakichkolwiek scen miłosnych czy romantycznych czytałam z już dużym zażenowaniem pomieszanym ze śmiechem – jest tak niewiarygodnie i kiczowato, że nawet przy najszczerszych chęciach nie sposób się wczuć czy zachwycić. Nie chcę tu pluć jadem - ja naprawdę rozumiem, że to jest literatura lekka i z założenia nie ma to być głęboki, poruszający dramat. Takie powieści są potrzebne – sama je lubię i dość często sięgam. Ale błagam, nie lubię i nie chcę być traktowana jak naiwna i bezmyślna czytelniczka, która nie zasługuje na wysiłek autorki, żeby jakoś poskładać historię do kupy, żeby choć trochę nabrała ona znamion prawdopodobieństwa – żeby z tych posklejanych bez ładu i składu zbiegów okoliczności (aby tylko pasowało...) tworzyła się jakaś logiczna całość. Można pisać tego typu książki i nie obrażać inteligencji czytelnika – przykłady dobrej, lekkiej, rozrywkowej literatury kobiecej można by mnożyć. Nie polecam – chyba tylko wielkim fankom magiczno-wiejskich romansów może się spodobać... Dla mnie to zwykły, infantylny, średnio napisany harlequin, a ratuje go ewentualnie poczucie humoru i wątek z zoo. Przy „Poczekajce” „Dom nad Rozlewiskiem” wypada jak ambitna i głęboka literatura z wyższej półki...

11 komentarzy:

Meg Sheti pisze...

Książki tej pani jakoś do mnie nie przemawiają.

Kasia Roszczenko pisze...

JA lubię Michalak za poczucie humoru w książki - przy jej lekturach odprężam się całkowicie.

Dominika S. pisze...

Niestety kupiłam już tę książkę jakiś czas temu, więc kiedyś powinnam ją przeczytać. Nie wiem tylko jak przełknę te wszystkie nienaturalne zbiegi okoliczności.

limonka pisze...

Dokładnie tak... Byłam bardzo poirytowana czytając książkę. Historia aż za bardzo naiwna. Mam wrażenie, że autorka bardziej pisze dla ilości niż dla jakości swoich książek. Pani Kasia jako osoba wzbudza moją sympatię, ale większość jej historii tak odbiega od rzeczywistości, że aż boli.

My Slow Nice Life pisze...

Teraz w modzie TAK ZWANY realizm magiczny, który kiepscy pisarze wykorzystują do nadawania akcji biegu tam, gdzie się zamotali i nie wiedzą, jak inteligentnie wybrnąć. Albo wiedzą, tylko ta "magia" lepiej się sprzedaje - po prostu. Marquez to to nie jest.

Annie pisze...

limonka - zgadzam się, trochę mnie szokuje ile ksiażek pani Michalak jest w stanie napisać np. w przeciągu roku... Faktycznie, pani Michalak wzbudza rownież i moją sympatię jako osoba - przede wszystkim swoim poczuciem humoru i pozytywną energią, ale tej sympatii nie czuję już jesli chodzi o jej prozę...

Annie pisze...

My Slow Nice Life - oj nie, Marquez to to zdecydowanie nie jest ;)

Magda pisze...

Czytałam tylko jedną książkę tej autorki- Rok w poziomce i raczej nie mam ochoty na więcej. Owszem lubię czasami sięgać po coś lekkiego, łatwego i przyjemnego, ale w tej historii było jak dla mnie za dużo naiwności, przesłodzenia, za dużo pozytywnych zbiegów okoliczności i obawiam się, że jest to cecha charakterystyczna powieści tej pisarki.

Annie pisze...

Magda - nie czytałam Roku w poziomce, ale te same cechy można przypisać rownież Poczekajce, więc chyba faktycznie są one charakterystyczne dla twórczości tej autorki. Ja daję sobie z nią spokój...

Jędrzej J pisze...

Rozpisałaś się - zły znak? :) Cały czas mam ochotę na którąś z książek tej autorki, może nie na tą, bo skutecznie mnie "przekonałaś" do niej, ale z inną z chęcią się zapoznam.

Paulina (invissible) pisze...

Czytałam "Nadzieje" i nie zachwyciła mnie aż tak, jak się spodziewałam, więc skoro piszesz, ze "Poczekajka" jest mocno średnia, to odpuszczę. :)

Prześlij komentarz

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...